در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۴۰۴، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران،  قانون مالیات بر سوداگری و سفته‌بازی (معروف به مالیات بر عایدی سرمایه یا  CGT) را برای اجرا ابلاغ کرد. این قانون که در ۸ تیر ۱۴۰۴ توسط مجلس شورای  اسلامی تصویب و در ۳۱ تیر توسط شورای نگهبان تأیید شد، یکی از بزرگ‌ترین  تغییرات ساختاری در نظام مالیاتی ایران محسوب می‌شود. هدف اصلی آن، کنترل  فعالیت‌های سوداگرانه در بازارهای غیرمولد مانند مسکن، خودرو، طلا و ارز  است، در حالی که بیش از ۹۵ درصد خانوارهای ایرانی به دلیل معافیت‌های  گسترده، تحت تأثیر قرار نخواهند گرفت.

این قانون ریشه در بحث‌های کارشناسی بیش از یک دهه دارد و از  تجربیات جهانی بیش از ۱۰۰ ساله در کشورهای توسعه‌یافته الهام گرفته شده  است. در شرایط اقتصادی ایران، جایی که تورم مزمن و نوسانات بازارها  چالش‌های اصلی هستند، این قانون تلاش می‌کند تا عدالت مالیاتی را برقرار  کند، سرمایه‌ها را به سمت تولید هدایت نماید و از ایجاد حباب‌های قیمتی  جلوگیری کند. اما آیا واقعاً موفق خواهد بود؟